Pomoc osobie uzależnionej: Jak skutecznie wspierać i chronić siebie?

Pomaganie bliskiej osobie zmagającej się z uzależnieniem od alkoholu to jedno z największych wyzwań, jakie może stanąć przed rodziną czy przyjaciółmi. To droga pełna bólu, frustracji, ale też nadziei. W Polsce problem alkoholowy dotyka około 800-900 tysięcy osób, ale jego konsekwencje rozciągają się na miliony, ponieważ statystycznie uzależnienie jednej osoby negatywnie wpływa na życie co najmniej czterech bliskich jej osób. Jako Nataniel Grabowski, chcę podzielić się z Wami wiedzą i praktycznymi wskazówkami, które pomogą Wam zrozumieć tę chorobę i podjąć skuteczne kroki wsparcia, jednocześnie dbając o własne zdrowie i dobrostan.

Zrozumieć alkoholizm: Dlaczego to choroba, a nie brak silnej woli?

Zacznijmy od podstaw: alkoholizm to nie jest kwestia słabego charakteru czy braku silnej woli. To poważna choroba mózgu, która zmienia jego funkcjonowanie na poziomie neurochemicznym. Alkohol wpływa na neuroprzekaźniki, zwłaszcza dopaminę, która jest kluczowa dla systemu nagrody. Początkowo picie sprawia przyjemność, aktywując ten system, ale z czasem mózg adaptuje się do obecności alkoholu. W efekcie, zamiast odczuwać przyjemność, uzależniony pije, aby uniknąć nieprzyjemnych objawów odstawienia i utrzymać względną równowagę chemiczną. Mózg alkoholika niejako "wymusza" picie, a on sam traci kontrolę nad ilością i częstotliwością spożywania alkoholu. To sprawia, że proste stwierdzenie "po prostu przestań pić" jest dla osoby uzależnionej niemożliwe bez profesjonalnej pomocy.

Fazy choroby alkoholowej: Od picia towarzyskiego do całkowitej degradacji.

Rozwój choroby alkoholowej to proces, który zazwyczaj przebiega stopniowo, przez różne fazy. Zrozumienie ich może pomóc bliskim w identyfikacji problemu i podjęciu działań.

1. Faza wstępna (prealkoholowa): Rozpoczyna się od picia towarzyskiego, które stopniowo staje się sposobem na radzenie sobie ze stresem czy nudą. Osoba odkrywa, że alkohol pomaga jej się zrelaksować, odprężyć. Zwiększa się tolerancja na alkohol, co oznacza, że trzeba pić więcej, aby osiągnąć ten sam efekt.
2. Faza ostrzegawcza (prodromalna): Pojawiają się pierwsze niepokojące sygnały. Picie staje się coraz częstsze, pojawiają się "kliny" (picie alkoholu rano, by złagodzić objawy kaca), a także luki pamięciowe (palimpsesty). Osoba zaczyna pić w ukryciu, odczuwa wstyd i poczucie winy, ale jednocześnie zaprzecza problemowi.
3. Faza krytyczna: To moment, w którym uzależnienie jest już jawne. Osoba traci kontrolę nad piciem po wypiciu pierwszego kieliszka nie jest w stanie przestać. Pojawiają się długie ciągi alkoholowe, a życie zaczyna kręcić się wokół alkoholu. Zaniedbywane są obowiązki rodzinne i zawodowe, relacje z bliskimi ulegają pogorszeniu.
4. Faza chroniczna (końcowa): Następuje znaczne pogorszenie stanu fizycznego i psychicznego. Tolerancja na alkohol może paradoksalnie spaść, co oznacza, że nawet niewielka ilość alkoholu wywołuje silne upojenie. Pojawiają się poważne problemy zdrowotne (marskość wątroby, uszkodzenia mózgu), myśli samobójcze, a także psychozy alkoholowe. Osoba jest całkowicie zdominowana przez nałóg, a jej życie ulega degradacji.

To nie Twoja wina: Czym jest współuzależnienie i czy ten problem dotyczy także Ciebie?

Często, gdy mówimy o alkoholizmie, skupiamy się wyłącznie na osobie pijącej. Tymczasem problem ten ma ogromny wpływ na całe otoczenie, a zwłaszcza na najbliższych. Współuzależnienie to utrwalona forma przystosowania się do destrukcyjnych zachowań alkoholika. To nie jest choroba w sensie medycznym, ale raczej zespół dysfunkcyjnych zachowań i postaw, które rozwijają się w odpowiedzi na życie z osobą uzależnioną. Osoba współuzależniona często przejmuje kontrolę i odpowiedzialność za pijącego, ukrywa jego problem, usprawiedliwia go przed innymi i podporządkowuje całe swoje życie uzależnieniu bliskiej osoby.

Typowe objawy współuzależnienia to m.in. nieustanne poczucie winy, branie na siebie odpowiedzialności za zachowanie alkoholika, zaniedbywanie własnych potrzeb na rzecz "ratowania" uzależnionego, kontrolowanie każdego jego kroku, a także trudności w stawianiu granic. Jeśli rozpoznajesz u siebie te zachowania, to bardzo prawdopodobne, że problem współuzależnienia dotyczy również Ciebie. Chcę to wyraźnie podkreślić: to nie jest Twoja wina. To naturalna reakcja na życie w niezwykle trudnej i stresującej sytuacji. Zrozumienie tego jest pierwszym krokiem do odzyskania kontroli nad własnym życiem.

Pierwsze, najtrudniejsze kroki: Jak zacząć rozmowę o problemie alkoholowym?

Rozpoczęcie rozmowy o problemie alkoholowym jest niezwykle trudne, ale często niezbędne. Oto kilka praktycznych wskazówek, które mogą pomóc:

• Wybierz odpowiedni moment: Rozmawiaj, gdy osoba uzależniona jest trzeźwa i w miarę spokojna. Unikaj rozmów pod wpływem alkoholu, w trakcie kłótni czy w pośpiechu.
• Znajdź spokojne miejsce: Wybierz neutralne, prywatne miejsce, gdzie nikt Wam nie będzie przeszkadzał i gdzie oboje będziecie czuli się bezpiecznie.
• Bez presji czasu: Upewnij się, że masz wystarczająco dużo czasu na spokojną i otwartą rozmowę, bez konieczności pośpiechu.
• Przygotuj się emocjonalnie: Zastanów się, co chcesz powiedzieć i jak chcesz to zrobić. Bądź gotowy na różne reakcje od zaprzeczenia po złość.

Mów o faktach i uczuciach, nie oceniaj: Konkretne przykłady zwrotów, które działają.

Kluczem do konstruktywnej rozmowy jest skupienie się na konkretnych faktach i własnych uczuciach, a nie na oskarżeniach czy ocenach. Zamiast mówić: "Jesteś beznadziejny i znowu piłeś za dużo!", spróbuj użyć zwrotów, które opisują Twoje obserwacje i ich wpływ na Ciebie. Na przykład: "Wczoraj nie przyszedłeś na kolację, mimo że obiecałeś, i bardzo się o Ciebie martwiłem/martwiłam", albo "Kiedy pijesz, czuję się zraniony/zraniona i boję się o naszą przyszłość". Inne przykłady to: "Zauważyłem/zauważyłam, że ostatnio często pijesz sam/sama, a to mnie niepokoi", lub "Kiedy jesteś pod wpływem alkoholu, nasze rozmowy kończą się kłótnią, a ja czuję się bezsilny/bezsilna". Taki sposób komunikacji jest mniej konfrontacyjny i daje osobie uzależnionej przestrzeń do refleksji, zamiast automatycznej obrony.

Najczęstsze błędy w rozmowie: Czego absolutnie unikać, by nie pogorszyć sytuacji?

W trudnych rozmowach z osobą uzależnioną łatwo popełnić błędy, które mogą pogorszyć sytuację. Oto, czego należy unikać:

• Rozmowy pod wpływem emocji: Krzyki, oskarżenia, wybuchy złości rzadko przynoszą pozytywne rezultaty.
• Groźby bez pokrycia: Mówienie "Jeśli nie przestaniesz pić, odejdę", jeśli nie zamierzasz tego zrobić, podważa Twoją wiarygodność.
• Moralizowanie i ocenianie: Stwierdzenia typu "Powinieneś się wstydzić" lub "Jesteś słaby" tylko wzmacniają poczucie winy i opór.
• Szantaż emocjonalny: Manipulowanie uczuciami, aby wymusić zmianę, jest nieskuteczne i niszczące dla relacji.
• Picie razem z alkoholikiem: Nawet w celu "towarzyszenia" czy "kontrolowania" to tylko utwierdza go w przekonaniu, że picie jest akceptowalne.
• Próby kontrolowania picia: Wylewanie alkoholu, chowanie butelek to działania, które nie rozwiązują problemu, a jedynie prowadzą do konfliktów.

Gdy rozmowa nie wystarcza: Jak przestać chronić alkoholika przed konsekwencjami?

Kiedy rozmowy nie przynoszą efektów, często konieczne staje się zastosowanie strategii nazywanej "twardą miłością". Polega ona na przerwaniu "ochronnego parasola", który bliscy często roztaczają nad osobą uzależnioną. Oznacza to zaprzestanie tuszowania skutków picia nie spłacamy długów zaciągniętych przez alkoholika, nie usprawiedliwiamy go w pracy, nie kłamiemy za niego przed rodziną czy przyjaciółmi. Wiem, że to niezwykle trudne i bolesne, bo często czujemy się odpowiedzialni za naszych bliskich. Jednak to właśnie ta "ochrona" często pozwala alkoholikowi unikać konfrontacji z rzeczywistością i nie widzieć realnych konsekwencji swojego nałogu. Przerwanie tego cyklu jest niezbędne, aby zmotywować go do zmiany.

Pozwól ponieść konsekwencje: Dlaczego to kluczowy krok w motywowaniu do zmiany?

Pozwolenie osobie uzależnionej na ponoszenie naturalnych konsekwencji jej picia jest często jedynym, choć bolesnym, sposobem, aby uświadomiła sobie skalę problemu. Jeśli bliscy zawsze "sprzątają" po alkoholiku płacą rachunki, załatwiają sprawy w pracy, tuszują jego nieobecności on nigdy nie doświadczy pełnego ciężaru swojego nałogu. Utrata pracy, problemy finansowe, konsekwencje prawne czy nawet samotność mogą stać się dla niego bodźcem do poszukania pomocy. To nie jest okrucieństwo, to akt miłości, który ma na celu ratowanie życia. Tylko wtedy, gdy uzależniony poczuje ból i dyskomfort wynikający z własnych wyborów, może pojawić się w nim prawdziwa motywacja do zmiany.

Jak stawiać granice, by chronić siebie i dzieci?

Stawianie i egzekwowanie granic jest kluczowe nie tylko dla motywowania alkoholika, ale przede wszystkim dla ochrony własnego zdrowia psychicznego i bezpieczeństwa dzieci. Oto kilka wskazówek:

• Zdefiniuj swoje granice: Jasno określ, czego nie będziesz tolerować (np. picia w domu, agresji, braku odpowiedzialności).
• Komunikuj granice jasno i stanowczo: Powiedz, co się stanie, jeśli granica zostanie przekroczona (np. "Jeśli będziesz pił w domu, opuszczę pokój/dom").
• Bądź konsekwentny/konsekwentna: To najważniejsze. Jeśli wyznaczysz granicę, musisz jej przestrzegać, nawet jeśli jest to trudne. Brak konsekwencji uczy alkoholika, że Twoje słowa nie mają znaczenia.
• Chroń dzieci: Dzieci w rodzinach z problemem alkoholowym są szczególnie narażone. Zapewnij im bezpieczeństwo emocjonalne i fizyczne. Nie pozwól, aby były świadkami awantur czy picia. Szukaj dla nich wsparcia (np. Alateen, psycholog).
• Pamiętaj o swoim zdrowiu: Stawianie granic to także dbanie o siebie. Pozwól sobie na odpoczynek, szukaj własnego wsparcia i nie czuj się winny/winna, że dbasz o swoje potrzeby.

Interwencja kryzysowa: Jak profesjonalnie zmotywować do leczenia?

Interwencja to profesjonalnie przygotowana rozmowa z osobą uzależnioną, mająca na celu uświadomienie jej problemu i zmotywowanie do podjęcia leczenia. To nie jest spontaniczna kłótnia, lecz starannie zaplanowane spotkanie, w którym uczestniczy kilka bliskich osób (rodzina, przyjaciele) oraz, co bardzo ważne, terapeuta uzależnień. Interwencja koncentruje się na konkretnych faktach i uczuciach, a nie na oskarżeniach. Jej mechanizm działania polega na tym, że uzależniony, konfrontowany z faktami i konsekwencjami swojego picia, przedstawionymi przez osoby, na których mu zależy, może po raz pierwszy zobaczyć skalę problemu i poczuć motywację do zmiany. Wsparcie terapeuty jest kluczowe, ponieważ pomaga on w utrzymaniu spokojnej atmosfery, zapobiega eskalacji konfliktu i wskazuje konkretne kroki do podjęcia leczenia.

Krok po kroku: Jak zaplanować i przeprowadzić interwencję z pomocą specjalisty?

Przeprowadzenie interwencji to proces, który wymaga starannego przygotowania:

1. Zbierz zespół: Wybierz 3-5 bliskich osób, które mają wpływ na alkoholika i są gotowe uczestniczyć w interwencji. Ważne, aby wszyscy byli zgodni co do celu i planu działania.
2. Skontaktuj się z terapeutą uzależnień: Terapeuta pomoże Wam zaplanować interwencję, przygotować się emocjonalnie i poprowadzić rozmowę, aby była konstruktywna.
3. Przygotuj fakty i uczucia: Każdy uczestnik powinien przygotować listę konkretnych, niepodważalnych przykładów zachowań alkoholika związanych z piciem oraz opisać, jak te zachowania na niego wpłynęły (np. "Kiedy piłeś na urodzinach, czułem/czułam wstyd").
4. Ustal konsekwencje: Zdecydujcie, jakie będą konsekwencje, jeśli alkoholik odmówi leczenia (np. "Jeśli nie pójdziesz na terapię, nie będę Cię dłużej wspierać finansowo"). Konsekwencje muszą być realne i możliwe do egzekwowania.
5. Wybierz miejsce i czas: Upewnij się, że alkoholik jest trzeźwy. Wybierz spokojne, prywatne miejsce, gdzie nikt nie będzie Wam przeszkadzał.
6. Przeprowadź interwencję: Terapeuta zazwyczaj rozpoczyna rozmowę. Każdy uczestnik przedstawia swoje fakty i uczucia. Ważne jest, aby mówić z miłością i troską, ale stanowczo.
7. Przedstaw plan leczenia: Miejcie przygotowany konkretny plan (np. namiary na ośrodek, termin wizyty u terapeuty). Celem interwencji jest natychmiastowe podjęcie decyzji o leczeniu.
8. Egzekwuj konsekwencje: Jeśli alkoholik odmówi leczenia, konsekwencje muszą zostać wprowadzone w życie. To trudne, ale kluczowe dla wiarygodności i długoterminowego sukcesu.

Co zrobić, gdy interwencja nie przyniesie natychmiastowego efektu?

Niestety, interwencja nie zawsze przynosi natychmiastowy efekt. Alkoholizm to choroba z silnymi mechanizmami obronnymi, a zaprzeczenie jest jednym z najsilniejszych. Jeśli osoba uzależniona odmówi leczenia, nie oznacza to, że interwencja była porażką. Często jest to proces, a ziarno zasiane podczas rozmowy może wykiełkować później. Ważne jest, aby bliscy nie poddawali się, ale przede wszystkim kontynuowali dbanie o siebie i swoje granice. To oznacza egzekwowanie ustalonych konsekwencji, szukanie własnego wsparcia (np. w grupach Al-Anon) i nie rezygnowanie z własnego życia. Czasem dopiero gdy alkoholik doświadczy pełnych konsekwencji swojego picia, jest gotowy na zmianę. Wasza konsekwencja jest formą miłości, która może ostatecznie uratować mu życie.

Mapa pomocy w Polsce: Gdzie szukać wsparcia dla uzależnionego i rodziny?

W Polsce dostępnych jest wiele form pomocy dla osób uzależnionych i ich rodzin, zarówno w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, jak i w ośrodkach prywatnych. Wybór zależy od indywidualnych potrzeb i możliwości.

NFZ (Narodowy Fundusz Zdrowia)	Ośrodki prywatne
Zalety: Leczenie jest bezpłatne. Dostęp do szerokiej sieci Poradni Leczenia Uzależnień oraz Całodobowych Ośrodków Terapii Uzależnień.	Zalety: Często krótszy czas oczekiwania na przyjęcie. Większa elastyczność w doborze programów terapeutycznych. Niekiedy wyższy komfort zakwaterowania.
Wady: Długi czas oczekiwania na przyjęcie do niektórych ośrodków stacjonarnych. Mniejsza elastyczność w wyborze terminu i programu.	Wady: Wysokie koszty leczenia (od kilku do kilkunastu tysięcy złotych za pobyt). Różna jakość oferowanych usług warto dokładnie sprawdzić ośrodek.

Detoks, terapia stacjonarna, leczenie ambulatoryjne: Przewodnik po dostępnych formach leczenia.

Zrozumienie różnych form leczenia jest kluczowe, aby wybrać najodpowiedniejszą ścieżkę dla osoby uzależnionej:

• Oddziały detoksykacyjne (detoks): Ich głównym celem jest bezpieczne odstawienie alkoholu pod opieką medyczną. Detoks pomaga w łagodzeniu objawów zespołu abstynencyjnego (tzw. kaca giganta), które mogą być bardzo niebezpieczne dla zdrowia i życia. Należy pamiętać, że detoks nie jest leczeniem uzależnienia, a jedynie pierwszym, niezbędnym krokiem do przygotowania organizmu do dalszej terapii.
• Całodobowe Ośrodki Terapii Uzależnień (stacjonarna): Oferują intensywną terapię, w której pacjent przebywa w ośrodku przez określony czas, zazwyczaj od 6 do 8 tygodni. Terapia stacjonarna zapewnia odizolowanie od środowiska sprzyjającego piciu, stałą opiekę specjalistów, intensywne zajęcia grupowe i indywidualne. Jest to często najbardziej skuteczna forma leczenia dla osób z zaawansowanym uzależnieniem.
• Poradnie Leczenia Uzależnień (ambulatoryjne): Oferują diagnozę, terapię indywidualną i grupową dla osób uzależnionych oraz współuzależnionych. Leczenie odbywa się w trybie dochodzącym, co oznacza, że pacjent mieszka w domu i regularnie uczęszcza na sesje terapeutyczne. Jest to dobra opcja dla osób, które mają stabilną sytuację życiową i są w stanie funkcjonować w codziennym środowisku, jednocześnie uczestnicząc w terapii.

Siła wspólnoty: Rola grup AA dla uzależnionego i Al-Anon dla rodziny.

Niezwykle ważnym elementem wsparcia w procesie zdrowienia są grupy samopomocowe. Są one bezpłatne, anonimowe i oparte na programie 12 kroków, który pomaga w utrzymaniu trzeźwości i radzeniu sobie z konsekwencjami uzależnienia.

• Anonimowi Alkoholicy (AA): To wspólnota mężczyzn i kobiet, którzy dzielą się nawzajem doświadczeniem, siłą i nadzieją, aby rozwiązać swój wspólny problem i pomagać innym w wyzdrowieniu z alkoholizmu. Spotkania AA to bezpieczne miejsce, gdzie uzależnieni mogą otwarcie mówić o swoich trudnościach i otrzymywać wsparcie od osób, które rozumieją ich doświadczenia.
• Al-Anon i Alateen: To wspólnoty dla rodzin i przyjaciół alkoholików. Al-Anon jest dla dorosłych, natomiast Alateen dla nastolatków. Ich celem jest pomaganie bliskim w radzeniu sobie z wpływem alkoholizmu na ich życie. Uczą, jak stawiać granice, jak dbać o siebie i jak odzyskać spokój ducha, niezależnie od tego, czy alkoholik zdecyduje się na leczenie, czy nie. To nieocenione wsparcie dla osób współuzależnionych.

Jak znaleźć dobrą poradnię lub terapeutę uzależnień w Twojej okolicy?

Znalezienie odpowiedniej pomocy to klucz do sukcesu. Oto, jak możesz szukać:

• Strony internetowe: Sprawdź strony internetowe Ministerstwa Zdrowia, Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) znajdziesz tam listy placówek.
• Telefony zaufania: Istnieją ogólnopolskie telefony zaufania dla osób uzależnionych i ich rodzin, gdzie można uzyskać informacje i wsparcie.
• Rekomendacje: Jeśli znasz kogoś, kto przeszedł terapię, zapytaj o rekomendacje. Pamiętaj jednak, że to, co zadziałało dla jednej osoby, niekoniecznie musi być idealne dla innej.
• Lekarz rodzinny: Twój lekarz rodzinny może skierować Cię do odpowiedniej poradni lub specjalisty.
• Grupy samopomocowe: Na spotkaniach AA czy Al-Anon często można uzyskać informacje o lokalnych terapeutach i ośrodkach.

Ostateczność, która ratuje życie: Kiedy i jak skierować na przymusowe leczenie?

W sytuacji, gdy osoba uzależniona kategorycznie odmawia leczenia, a jej picie prowadzi do poważnych konsekwencji, polskie prawo przewiduje możliwość skierowania na przymusowe leczenie odwykowe. Podstawą prawną jest Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wniosek do sądu rejonowego może złożyć gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych lub prokurator. Przesłanki do wszczęcia takiej procedury są jasno określone: powodowanie rozkładu życia rodzinnego, demoralizacja małoletnich, a także systematyczne zakłócanie spokoju lub porządku publicznego. To ostateczność, ale czasem jedyna droga, by uratować życie uzależnionego i zapewnić bezpieczeństwo jego bliskim.

Procedura krok po kroku: Od wizyty w gminnej komisji do postanowienia sądu.

Procedura skierowania na przymusowe leczenie jest złożona i wymaga przestrzegania określonych kroków:

1. Zgłoszenie problemu: Pierwszym krokiem jest zgłoszenie problemu do gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych (GKRPA) właściwej dla miejsca zamieszkania osoby uzależnionej. Może to zrobić każdy, kto widzi problem członek rodziny, sąsiad, pracodawca.
2. Działania GKRPA: Komisja zbiera informacje, może wezwać osobę uzależnioną na rozmowę, zaproponować dobrowolne leczenie i wsparcie. Może również przeprowadzić wywiad środowiskowy.
3. Badanie przez biegłych: Jeśli osoba uzależniona odmawia dobrowolnego leczenia, a GKRPA uzna, że istnieją przesłanki do przymusowego leczenia, występuje do sądu o zobowiązanie do poddania się badaniu przez biegłych psychiatrę i psychologa.
4. Postępowanie sądowe: Na podstawie opinii biegłych oraz zebranego materiału dowodowego (zeznania świadków, dokumenty), sąd przeprowadza rozprawę.
5. Postanowienie sądu: Sąd może wydać postanowienie o zobowiązaniu osoby uzależnionej do poddania się leczeniu odwykowemu w stacjonarnym lub ambulatoryjnym zakładzie leczenia uzależnień. Leczenie to może trwać do dwóch lat.
6. Realizacja postanowienia: Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu, osoba uzależniona jest zobowiązana do podjęcia leczenia. W przypadku odmowy, sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie do placówki.

Zadbaj o siebie: Dlaczego Twoje zdrowie jest priorytetem w procesie pomagania?

Chcę to podkreślić z całą mocą: w procesie pomagania osobie uzależnionej, Twoje zdrowie i dobrostan są absolutnym priorytetem. Współuzależnienie to poważny problem, który wyniszcza psychicznie i emocjonalnie. Często bliscy alkoholików są tak skupieni na "ratowaniu" uzależnionego, że całkowicie zapominają o sobie, co prowadzi do wypalenia, depresji, lęków i problemów zdrowotnych. Szukanie profesjonalnej pomocy dla siebie nie jest egoizmem, lecz koniecznością. Poradnie leczenia uzależnień oferują terapię dla osób współuzależnionych, a grupy Al-Anon stanowią bezpieczne miejsce do dzielenia się doświadczeniami i znajdowania wsparcia. Pamiętaj, że nie możesz nalać z pustego dzbanka aby móc pomagać, musisz najpierw zadbać o siebie.

Odzyskiwanie własnego życia: Jak radzić sobie z poczuciem winy i bezsilności?

Poczucie winy, bezsilność, złość, wstyd to emocje, które często towarzyszą bliskim alkoholików. Radzenie sobie z nimi jest kluczowe dla odzyskania kontroli nad własnym życiem:

• Uznaj swoje uczucia: Pozwól sobie na przeżywanie tych trudnych emocji. Nie tłum ich, ale też nie pozwól, by Cię zdominowały.
• Pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialny/odpowiedzialna za chorobę: Alkoholizm to choroba, a nie Twój błąd. Nie masz wpływu na decyzje innej osoby.
• Skup się na tym, na co masz wpływ: Możesz wpływać na swoje reakcje, swoje granice i swoje życie. Skoncentruj się na tych obszarach.
• Szukaj wsparcia: Rozmowa z terapeutą, udział w grupach wsparcia Al-Anon, czy po prostu rozmowa z zaufanym przyjacielem może przynieść ulgę i nową perspektywę.
• Odnajdź swoje pasje: Poświęć czas na swoje zainteresowania, hobby, kontakty towarzyskie. Odzyskiwanie własnego życia to także budowanie go na nowo, niezależnie od problemu alkoholowego bliskiej osoby.

Przeczytaj również: Uzależnienie od amfetaminy: Czy to już nałóg? Kluczowe objawy

Terapia DDA/DDD: Jak przepracować trudne dziedzictwo i przerwać błędne koło?

Dla wielu osób, które wychowały się w rodzinie z problemem alkoholowym (Dorosłe Dzieci Alkoholików DDA) lub w innych rodzinach dysfunkcyjnych (Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych DDD), konsekwencje dzieciństwa są odczuwalne przez całe dorosłe życie. Terapia DDA/DDD jest dedykowana właśnie tym osobom. Pomaga ona przepracować traumy z dzieciństwa, zrozumieć ich wpływ na dorosłe życie (np. trudności w budowaniu zdrowych relacji, niskie poczucie własnej wartości, skłonność do współuzależnienia) i przerwać międzypokoleniowe wzorce. Dzięki tej terapii można nauczyć się zdrowych mechanizmów radzenia sobie z emocjami, budowania asertywności i odzyskiwania kontroli nad swoim życiem. To inwestycja w siebie, która pozwala na budowanie przyszłości wolnej od ciężaru przeszłości.